…maar ly aan akute internetlessness.

En hy is deesdae ‘n onderwyser.

En hy het reeds sy eerste onderwyspos bedank.

En hy begin volgende kwartaal by ‘n ander skool.

Hy kom vertel jul alles as Telkom so ver sal kom om vir hom ‘n telefoon te bring…

Sonder om dit te Google, wie kan uit sy kop uit vir my sê wat is of waar kry mens die “Superior Olive” en die “Motor Strip”?

Soos meeste van julle weet, is ek besig om te swot vir my eksamen in Januarie, en ek het gedink dit sal ‘n lekker raaisel wees…

Die wenner kry ‘n stywe handdruk en ‘n soen op die wang (miskien dalk ‘n boksie tuisgebakte kersfees koekies ook, as jy naby genoeg aan my woon).

Onthou julle nog hierdie rubriek van my (op my vorige blog)? Ek het eintlik laasweek al besef dat ek dit mis en graag weer wil laat herleef.

Wat ek die naweek van 24 November geleer het:

• Dat tussen die Hervormde kerk en die NG kerk op Groot-Marico daar ‘n hele esoteriese beweging is waarvan hul heel waarskynlik glad nie weet nie.
• Op Groot-Marico word mens slegs as ‘n moffie geklassifiseer  as jy ‘n hondjie in jou arm dra, of bier in plaas van mampoer drink. (Hierdie gewaarwording sal sleg op aanvraag verduidelik word).
• As mens nie baie dagga het nie, is dagga-muffins bloot in staat om jou baie te laat ontspan en geweldig te laat filosofeer.
• As mens nie ‘n muffin pan het nie, en jy maak een groot muffin in ‘n keramiek bak in ‘n gas stoof gaar, neem dit ongeveer twee ure voor die muffin gaar is.
• Moenie ou gas stowe se termostaat skakelaar trust nie.

Wat ek die afgelope naweek geleer het:

• Daar bestaan wel Christene wat ‘n ingeligte gesprek oor ander gelowe kan voer sonder om hul eie in jou keel af te forseer.
• Ek moet meer gereeld na my intuïsie luister.
• Dis goed om vriende te hê. Ek hou van vriende.

Soos julle seker kan aflei was die vorige naweek baie meer eventful as die afgelope een. Die afgelope een was geweldig besig, maar het nie veel lesse ingehou nie…

Wederom…

Anja het my eerste getag, en Sonkind tweede.

Ek het al soveel van hierdie tipe goeters gedoen dat ek mooi sal moet dink om myself nie te herhaal nie. Hier is dit:

1. Ek en my geliefde het mekaar 3 maande geken voor ons begin uitgaan het. Ek het my hart verloor een aand met ‘n bak sop in my een hand en ‘n glasie sjerrie in die ander, rondom ‘n game van Thirty Seconds. Ons het mekaar eers drie maande daarna vir die eerste keer kaal gesien. (Ek hou daarvan om stereotipes te challenge. Hierdie een val onder die “gay = promisku” kategorie). Ons is hierdie maand 5 en ‘n half jaar saam.
2. Ek beskou myself huidiglik as ‘n New-Age-Buddhis-wat-van-Christus-hou (maar-nie-van-sy-volgelinge-nie). Ek werk aan ‘n korter beskrywing. Ek hou nie van georganiseerde religion nie. Ek het in ‘n Hervormde huis grootgeword. Nog erger, ek het die eerste vyf jaar van my lewe in ‘n Hervormde pastorie deurgebring. My oupa het omtrent helfte van vandag se Hervormde predikante (waarvan meeste al afgetree is - my oupa is 94) onderrig in die gelowe van die wêreld.
3. Daar word gereeld vir my gesê ek het ‘n sagte stem, en ‘n goeie telefoon persoonlikheid.
4. Daar word gereeld vir my gesê hoe baie ek na my pa lyk, en hoe baie ek mense aan hom herinner. Blykbaar is ons mannerismes ook dieselfde. Anderdag het ‘n tannie vir my gesê ek lag soos hy. Dis vir my vreemd, aangesien ek hom glad nie kan onthou nie.
5. Hierdie is my lewensnommer volgens numerologie.
6. Ek het op ‘n stadium 5 piercings gehad. Toe net een. Toe niks. Toe weer twee. Toe vir ‘n paar uur drie. Toe weer twee. En nou weer niks. Ek het die meeste van die een in my wenkbrou gehou.
7. My familie noem my AJ. My vriende noem my Adam. Ek het in standerd 2 besluit dat ek verder as Adam bekend gaan staan. Die familie kon in die laaste 20 jaar nog nie daarby aanpas nie.
8. Ek korrigeer mense se taalgebruik terwyl hulle praat.

Ek hoop julle het dit baie insiggewend gevind.

Die persoon wat eerste vir my die aanvaarbaarste Afrikaanse woord kan gee wen ‘n soen en ‘n druk.

Oja, Duskant, EOH, en Carryn, beskou julsef as getag…

Julle het seker gedink ek is reeds oorsee, aangesien ek so min post. Man, dinge staan so…

Ek gaan vir eers nie oorsee nie. Ek bly net hier. Dis nogal amazing hoe die universe werk. Dinge wou net nie in plek val met die hele Thailand storie nie. Ek het ongelukkig reeds bedank, en my baas was reeds besig om haar dinge vir volgende jaar te reël, so my angsvlakke het bietjie begin styg. Ek had tot die 15e November om te besluit waar ek gaan, aangesien die 15e die afsny datum was vir die verandering van mens se eksamensentrum. Ek besluit toe om liewer te bly en my eksamen klaar te maak. As ek my graad kry stoot dit my emigrasiepunte vir Kanada op. Gaan ek Thailand toe, swot ek niks vir my eksamen en druip, skiet ek myself in die voet t.o.v. Kanada.

Ek het skaars die besluit geneem of daar verskyn ‘n nuwe werksaanbod op die horison. Min of meer dieselfde as wat ek nou doen, vir meer betaling. Die hoof van die praktyk gaan hierdie week met verlof, en sal ‘n afspraak met my maak vir die eerste week van Desember. Die pos is vir Januarie.

Ek beplan om dan bietjie geld te spaar sodat ek en Andries volgende jaar die Camino de Santiago in Spanje kan gaan stap. Dit is lankal een van my drome, en lyk skielik of dit bewaarheid kan word. Ek is vrek opgewonde. Ons behoort so ses na agt weke daaraan te spandeer, waarna die wêreld my oester of pêrel of iets sal wees.

My spiritual teacher sê vir my sy het geweet ek sal nie nou al oorsee gaan nie, maar sy mag dit nie vir my gesê het nie… Don’t you just hate that?!

Ek het intussen weer die kwas opgeneem en met kunsklasse begin. Dis lekker om weer te verf.

Ek het ook gisteraand begin swot vir my eksamen. Ek is besig om my deel van die werk op te som vir volgende week se spanbyeenkoms. Daar is ‘n paar dames wat my gekontak het met die versoek dat ek hulle studiegroepie sal join. Ek was natuurlik meer as gewillig. Ek het kort naby ‘n angsaanval gedraai na ons eerste byeenkoms toe ek besef hoe baie werk en hoe min tyd ek het. Ek skryf einde Januarie, so julle kan net imagine wat se lekker Desember ek gaan deurbring.

Maar nou mag ek nie verder vertel nie…

Gister was ‘n roaring sukses. Ek het pragtige geskenke gekry. Baie dankie. Ongelukkig was daar nie ‘n digitale kamera tussen-in nie, en sal julle maar tevrede moet wees met my selfoon se foto’s.

Ek het dit goed gedink om my en Andries se handewerk af te neem (met my selfoon). Die foto’s is maar swak, want dis geneem met my selfoon. Ek het nie ‘n digitale kamera nie, hoogstens ‘n selfoon. Die foto’s is onderbelig en uit fokus, want dis geneem met ‘n selfoon.

Kersfees is om die draai. Raai wat is bo-aan die lysie? Nie ‘n selfoon nie.

Ek het besluit om my hand te waag aan ‘n Swartwoudkoek. Dit was nogal ‘n sukses, en het groot aftrek gekry. As jul mooi vra sal ek die resep gee. Dit was nogal ‘n tydrowende proses. Hier is die resultaat:

Andries het sy jogurt tert gemaak. Dit is amper soos ‘n kaaskoek, maar word met jogurt en room gemaak. Dit smaak ongelooflik lekker, en is effens ligter as ‘n kaaskoek in tekstuur. Hier is sy poging (die stuff bo-op is pistasio neute en heuning):

Ek verjaar vandag!

Nou ja, daar het al weer baie see in die water geloop vandat ek laas met julle kom gesels het. Ek het besluit dat ek vir altyd sal wag om oorsee te gaan as ek moet wag vir die geld om dit te kan doen.

Terwyl ek geswot het (ek besef ek is nog besig om te swot - maar nie vir lank nie - so hear me out) het ek my huidige werk as ‘n job gesien. Iets wat geld inbring tot ek eendag my beplande loopbaan kan begin. Toe kry ek nie keuring nie. En toe besluit ek dat ek nie binnekort verder gaan swot nie. Skielik word my huidige job ‘dit wat ek vir ‘n lewe doen’.

Danksy Bordeaux se entoesiasme oor Thailand het ek met die idee in my agterkop begin speel. Op ‘n dag kry ek ‘n sms van my suster: “Stel jy nie dalk belang om te gaan Engels gee in Thailand nie?” Ek val amper van my sekretaresse stoel af, en sms haar dadelik terug: “Jaaa, hoe het jy geweet?”

So stuur ek toe ‘n week later my CV vir die kontak van my sussie, wat ‘n kontak is vir ‘n skool in Thailand. Die pos is vir Novembermaand. Ek lig die baas in dat ek moontlik op kort kennisgewing sal moet waai ens. ens. Ek is vrek opgewonde. My intuïsie sê vir my dis die regte ding om te doen.

Andries gaan sit toe so bietjie en dink oor die saak. Hy heroorweeg ons opsies vir Kanada, en besluit dit sal beter wees as ek eers Aprilmaand gaan, want dan stoot dit ons punte vir Kanada op (julle weet ons wil Kanada toe emigreer?). So pak ek die tas wat reeds in my kop ingepak is maar weer uit. Eers is ek ‘n bietjie afgehaal en my entoesiasme gedemp, maar ek aanvaar dit toe as beter so…

Intussen het ek nog niks gehoor van my sussie se kontak nie, en wonder in my agterkop of dit die gevolg van my non-commitment is, en dat die universe vir my wag om ‘n besluit te neem…

Verder besluit ek om my CV vir ons kontak in Kanada ook te stuur, sodat hy solank vir my werk daar kan begin soek.

Oor die naweek pak my nek weer op. Soos ek hier sit en skryf is ek vol spierverslappers en het ‘n TransAct oor my skof geplak.

Gister neem die baas my vir koffie en ‘n vergadering. Sy sê dat haar kop ook ongelukkig begin dink het vandat ek gesê het ek wil aan beweeg. Sy het oor haar opsies ook begin dink. Sy kan sien dat my energie vlakke laer is as gewoonlik, en dat ek bored is by die werk, en dat sy dink dit sal ‘n goeie ding wees as ek iets anders gaan doen. Iets meer uitdagend en stimulerend. Sy dink Thailand sal goed wees vir my en Andries, en ons moet dit sien as ‘n tipe proef-emigrasie, om te sien hoe en of ons sonder ons vriende en familie klaarkom. Slim vrou my baas. Verder sê sy vir my ek moet kyk na die simboliese betekenis van my nekspasma. Mens se nek is die verbintenis tussen jou kop en jou lyf, en as jy daar moeilikheid optel moet jy jouself afvra hoekom is daar fout met die konneksie. Sy luister my uit en sê toe sy dink dis omdat dit wat my kop en hart vir my sê teenstrydig is met mekaar… Soos ek sê, slim vrou my baas.

So, nou’t ek gedink ek moet dalk tot die einde van die jaar werk, en dan my fortuin (of dan stimulasie) elders gaan soek. Net om seker te maak dat ons Kanada kanse nie in die wiele gery word nie, sal ons eers die TOEFL eksamen gaan doen, want dit kan ook ons Kanada punte beïnvloed. As ons goed doen in die TOEFL, beteken dit ons kan maar Thailand toe gaan. As ons minder goed doen, beteken dit ons moet wag tot April.

Ons het darem intussen aansoek gedoen vir ons paspoorte, en ek het ‘n tydelike ene ook gekry vir ingeval ek skielik moet gaan. Ek het ‘n transkripsie van my graad gekry, en my sertifikaat laat vertaal.

Om ons kanse vir werk in Thailand te verhoog, sal ons albei die TEFL kursus ook moet doen. As ek eers in of na Desember oorgaan is daar darem genoeg tyd om dit ook af te handel.

Nou ja, in ‘n neutedop waar ek deesdae staan…

Hierdie post word opgedra aan Afrikaansinskotland (of soos ek speels na haar verwys as AIS), na aanleiding van ‘n opmerking wat sy op ‘n vorige post gemaak het:

Ek kry die volgende inligting oor Emmy van Deurzen op Wikipedia:

Deurzen has been instrumental in establishing the existential approach in the United Kingdom in the nineteen eighties and nineties, through her publications, through the creation of the Society for Existential Analysis (SEA) in 1988 and the creation of the International Collaborative of Existential Counsellors and Psychotherapists (ICECAP) in 2006. She has also secured the training of hundreds of existential therapists in the UK by founding the School of Psychotherapy and Counselling at Regent’s College along existential principles and by setting up the New School of Psychotherapy and Counselling specifically for the purpose of existential training.

She further encouraged the recognition of the approach in the UK when she was chair of the United Kingdom Council for Psychotherapy 1993-1995 and at a European level when she was co-Chair of the training standards committee of the European Association for Psychotherapy.

Ek hoop dit stil jou feministiese streep vir nou, AIS.